Afvalmanagement is voor veel bedrijven een complexe puzzel. De kosten stijgen, regels worden strenger en verbrandingsinstallaties (AVI's) controleren scherper dan ooit op correcte afvalclassificatie. Een verkeerd geclassificeerd afvalstuk kan zomaar richting restafval gaan, met hoge verwerkingskosten, extra CO₂-heffing en WAB tot gevolg.
Het goede nieuws: met de juiste EURAL-classificatie kunnen bedrijven niet alleen kosten besparen, maar ook bijdragen aan een circulaire economie. Dit gaat verder dan administratieve verplichtingen. Het is een strategisch instrument om restafval te beperken, waardevolle grondstoffen optimaal te benutten en inzicht te krijgen in alle stromen.
Waarom is correcte afvalclassificatie cruciaal voor restafval en CO₂-heffing?
Afvalclassificatie bepaalt letterlijk de route van afval: wordt het hergebruikt, gerecycled of verbrand? Onjuiste classificatie betekent vrijwel altijd dat afval richting een verbrandingsinstallatie gaat. Dat levert niet alleen hogere kosten op, maar kan ook leiden tot complianceproblemen en risico’s in duurzaamheid- en ESG-rapportages.
Praktijkvoorbeelden illustreren dit:
-
Gevaarlijk chemisch mengsel onderweg: een voertuig van België naar Denemarken bevatte bijtende en brandbare vloeistoffen én giftige stoffen in slecht afgesloten verpakkingen. Het afval kon niet in de reguliere stroom worden verwerkt en werd afgekeurd, waardoor het als restafval moest worden verbrand en het bedrijf extra kosten betaalde.
-
Zwavelzuur gemengd met aceton: laboratoriummonsters werden aangeboden als ‘afval zwavelzuur’. Omdat het een brandbaar en bijtend mengsel betrof, moest het volgens ADR correct worden geclassificeerd met een UN-nummer. Afkeur volgde en het afval werd verwerkt als restafval, met hogere verwerkingskosten.
-
Lijm-hars-kit mengsels: onbrandbare lijm, hars en kit mogen soms samen, maar kit kan vallen onder klasse 4 (brandbare vaste stoffen) en lijm/hars onder klasse 3 (brandbare vloeistoffen). Door verkeerde classificatie werd de stroom heringedeeld als restafval of in meerdere stromen verdeeld, wat extra kosten en administratieve handelingen veroorzaakte.
Correcte classificatie beschermt bedrijven tegen onverwachte kosten en risico’s en draagt bij aan duurzaam afvalbeheer.
Welke afvalstromen leiden tot restafval in verbrandingsinstallaties?
Bepaalde EURAL-codes belanden in de praktijk vrijwel altijd in een verbrandingsinstallatie:
- 19 12 10 – gemengd huishoudelijk afval
- 19 12 12 – gemengd bedrijfsrestafval
- 20 03 01 – gemengd bedrijfsafval (kantoor, facilitaire diensten)
- 20 03 07 – residu
- 20 03 99 – overige gemengde stromen
- 18 01 04 – vervuilde gemengde stromen
Zelfs kleine mengsels kunnen ertoe leiden dat een stroom als restafval wordt geclassificeerd. Correct scheiden en classificeren is dus cruciaal voor kostenbeheersing en duurzaamheidsdoelstellingen.
Wat betekent CO₂-heffing voor restafval en verbrandingskosten?
De CO₂-heffing is een belangrijke prikkel van de overheid om verbrandingsinstallaties aan te moedigen hun uitstoot te verlagen en recycling aantrekkelijker te maken. Verbrandingsinstallaties betalen de heffing en rekenen deze door aan bedrijven via de verwerkingskosten. Lees er hier alles over: Rijksoverheid
Belangrijke cijfers:
- 2025: €152 per ton CO₂
- 2030: €295 per ton CO₂
- Afbouw van dispensatierechten tot 2033 → volledige heffing op fossiele CO₂ (Grant Thornton)
Het directe effect: restafval wordt structureel duurder, en bedrijven die niet scheiden voelen dit direct.
Hoe beïnvloedt de WAB de kosten van restafval?
Naast de CO₂-heffing geldt de Wettelijke Afvalstoffenbelasting (WAB) voor restafval dat wordt verbrand. Tarieven stijgen sterk:
- 2025: €39,70 per ton
- 2028: €90,21 per ton
- 2035: €113,81 per ton (Rijksfinanciën)
De combinatie van WAB en CO₂-heffing maakt restafval de duurste verwerkingsroute.
Hoe gaan verbrandingsinstallaties om met restafval en heffingen?
Verbrandingsinstallaties passen tarieven aan op basis van CO₂-heffing en WAB en controleren strikt op correcte classificatie. Afwijkingen leiden tot afkeur: een afvalstroom die verkeerd is gescheiden of onjuist geclassificeerd, wordt afgewezen of direct hergeclassificeerd als restafval. Dit betekent extra kosten per ton, hogere CO₂‑heffing en meer administratieve handelingen voor het bedrijf. Praktijkvoorbeelden laten zien dat een verkeerd geclassificeerd kantoorafval of mengsel van chemische reststromen vaak leidt tot afkeur, waarna het alsnog in een duurdere restafvalstroom terechtkomt. Door afvalstromen correct te classificeren en te scheiden, kunnen bedrijven afkeur voorkomen en zo zowel kosten als CO₂-uitstoot beperken.
Welke uitdagingen ervaren bedrijven bij restafval en CO₂-heffing?
Bedrijven staan voor meerdere uitdagingen:
- complexe EURAL-classificatie
- stijgende verwerkings- en heffingskosten
- noodzaak om restafval te reduceren
Een strategische aanpak van afvalstromen is essentieel voor kostenbeheersing en duurzame bedrijfsvoering.
Welke voordelen levert correcte afvalclassificatie op?
Correcte classificatie levert duidelijke voordelen:
- Lagere kosten: minder restafval → minder WAB en CO₂-heffing
- Meer recycling: waardevolle grondstoffen blijven in de keten
- Minder risico: afkeur of bijheffingen worden voorkomen
- Beter overzicht: duidelijke data en monitoring
Ook aan de slag met het reduceren van je (rest)afval en CO₂-uitstoot? Milgro ontwikkelde een methode om deze te meten en datagedreven de CO2 uitstoot terug te dringen en die vind je hier.
Tijd voor Actie: CO₂-heffing op Afval
Download hier whitepaper: Nieuwe wetgeving over CO2-heffing op restafval
Op de hoogte blijven
Op de hoogte blijven van alle nieuwe ontwikkelingen? Volg ons op LinkedIn en Instagram of abonneer u op de nieuwsbrief. Bent u nieuwsgierig naar wat Milgro voor uw bedrijfsvoering en afvalproces kan betekenen? Neem dan contact op.
